Σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία λόγω της παγκοσμιοποίησης, της μετανάστευσης και της τεχνολογικής προόδου, η εκπαίδευση καλείται να ανταποκριθεί στις ανάγκες μιας πολυπολιτισμικής και σύνθετης κοινωνίας. Η διαπολιτισμική εκπαίδευση αναδεικνύεται ως μία απαραίτητη προσέγγιση, προκειμένου να προετοιμάσει τους μαθητές να λειτουργούν αποτελεσματικά σε ένα ποικιλόμορφο περιβάλλον, ενισχύοντας την ανεκτικότητα, την ενσυναίσθηση και τη συνεργασία. Ωστόσο, στην Ελλάδα, ένα εκπαιδευτικό σύστημα που ιστορικά προσανατολίζεται στη μονοπολιτισμική αντίληψη αντιμετωπίζει προκλήσεις στην υιοθέτηση αυτής της σημαντικής πρακτικής.

Η Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) βρίσκεται πλέον στο επίκεντρο των τεχνολογικών εξελίξεων, διαμορφώνοντας νέες πραγματικότητες στους περισσότερους τομείς της ζωής μας. Στην εκπαίδευση, οι δυνατότητες που προσφέρει είναι πρωτόγνωρες: εξατομικευμένη μάθηση, αυτοματοποίηση διαδικασιών, πρόσβαση σε εκπαιδευτικό υλικό από κάθε γωνιά του πλανήτη. Αρκεί, όμως, η αχαλίνωτη υιοθέτηση αυτής της τεχνολογίας ή μήπως κρύβει κινδύνους που απειλούν την ουσία της εκπαιδευτικής διαδικασίας;