Η διαπολιτισμική εκπαίδευση, ως ένα σύγχρονο και δυναμικό πεδίο εφαρμογής, αποτελεί αναγκαίο συστατικό της εκπαιδευτικής πολιτικής και πρακτικής στον 21ο αιώνα. Σε έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο, όπου οι κοινωνίες χαρακτηρίζονται από αυξανόμενη πολιτισμική και γλωσσική ποικιλομορφία, οι εκπαιδευτικοί βρίσκονται αντιμέτωποι με την πρόκληση να υποστηρίξουν μαθητές από διάφορες πολιτισμικές ταυτότητες. Η Ελλάδα, με τη δική της ιστορική εμπειρία στη μετανάστευση και τη φιλοξενία προσφύγων, είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα χώρας που καλείται να ενσωματώσει τη διαπολιτισμική διάσταση στην εκπαίδευση. 

Το ερώτημα που τίθεται είναι:

Η διαχείριση τάξης αποτελεί μία από τις πιο κρίσιμες δεξιότητες που καλούνται να αναπτύξουν οι εκπαιδευτικοί, ανεξάρτητα από το επίπεδο ή το αντικείμενο διδασκαλίας τους. Πέρα από τη διδασκαλία του γνωστικού αντικειμένου, η ικανότητα να δημιουργείται ένα οργανωμένο, υποστηρικτικό και παραγωγικό περιβάλλον μάθησης είναι ζωτικής σημασίας για την επίτευξη των εκπαιδευτικών στόχων. Σήμερα, οι σύγχρονες προκλήσεις –όπως η πολυπολιτισμικότητα, η αυξανόμενη χρήση της τεχνολογίας και η ενσωμάτωση μαθητών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες– υπογραμμίζουν την ανάγκη για συνεχή αναθεώρηση και προσαρμογή των πρακτικών διαχείρισης τάξης.  

Η ραγδαία εξέλιξη της τεχνολογίας και η διείσδυσή της σε κάθε έκφανση της κοινωνικής και επαγγελματικής ζωής καθιστούν τον ψηφιακό εγγραμματισμό έναν από τους σημαντικότερους στόχους της σύγχρονης εκπαίδευσης. Ο ψηφιακός εγγραμματισμός, πέρα από την ικανότητα χρήσης τεχνολογικών μέσων, ορίζεται ως η ανάπτυξη κριτικής σκέψης, η δυνατότητα πρόσβασης, αξιολόγησης και δημιουργικής αξιοποίησης ψηφιακών πληροφοριών, καθώς και η διαχείριση της ψηφιακής ταυτότητας. Οι σύγχρονες εξελίξεις και οι διαρκώς μεταβαλλόμενες ανάγκες απαιτούν από τα εκπαιδευτικά συστήματα, τόσο στην Ελλάδα όσο και παγκοσμίως, να προσαρμοστούν, ενσωματώνοντας και καλλιεργώντας τις δεξιότητες αυτές από τις πρώτες εκπαιδευτικές βαθμίδες.

Η διαπολιτισμική εκπαίδευση αποτελεί ένα διαρκώς εξελισσόμενο πεδίο στις σύγχρονες εκπαιδευτικές πρακτικές, ιδίως σε χώρες όπως η Ελλάδα, όπου η πολιτισμική πολυμορφία αυξάνεται. Είναι μια προσέγγιση που επιχειρεί να γεφυρώσει πολιτισμικές διαφορές, ενισχύοντας την ενσυναίσθηση, τον διάλογο και την κοινωνική συνοχή. Ωστόσο, η εισαγωγή και η εφαρμογή της δεν παύουν να εγείρουν αντιδράσεις, προβληματισμούς και πρακτικές προκλήσεις.