Η διαχείριση της τάξης αποτελεί έναν από τους πιο σημαντικούς, αλλά συχνά και από τους πιο απαιτητικούς, τομείς της διδακτικής πράξης. Ο εκπαιδευτικός καλείται να δημιουργήσει ένα περιβάλλον που θα ενθαρρύνει τη μάθηση, ενώ παράλληλα θα προάγει την ψυχική και συναισθηματική υγεία των μαθητών. Ειδικά σε μια εποχή όπου οι προκλήσεις, όπως η πολυπολιτισμικότητα, η τεχνολογία και τα κοινωνικά ζητήματα, επηρεάζουν τις σχολικές κοινότητες, η αποτελεσματική διαχείριση της τάξης μετατρέπεται σε απόλυτη προτεραιότητα.

Σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία λόγω της παγκοσμιοποίησης, της μετανάστευσης και της τεχνολογικής προόδου, η εκπαίδευση καλείται να ανταποκριθεί στις ανάγκες μιας πολυπολιτισμικής και σύνθετης κοινωνίας. Η διαπολιτισμική εκπαίδευση αναδεικνύεται ως μία απαραίτητη προσέγγιση, προκειμένου να προετοιμάσει τους μαθητές να λειτουργούν αποτελεσματικά σε ένα ποικιλόμορφο περιβάλλον, ενισχύοντας την ανεκτικότητα, την ενσυναίσθηση και τη συνεργασία. Ωστόσο, στην Ελλάδα, ένα εκπαιδευτικό σύστημα που ιστορικά προσανατολίζεται στη μονοπολιτισμική αντίληψη αντιμετωπίζει προκλήσεις στην υιοθέτηση αυτής της σημαντικής πρακτικής.

Η Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) βρίσκεται πλέον στο επίκεντρο των τεχνολογικών εξελίξεων, διαμορφώνοντας νέες πραγματικότητες στους περισσότερους τομείς της ζωής μας. Στην εκπαίδευση, οι δυνατότητες που προσφέρει είναι πρωτόγνωρες: εξατομικευμένη μάθηση, αυτοματοποίηση διαδικασιών, πρόσβαση σε εκπαιδευτικό υλικό από κάθε γωνιά του πλανήτη. Αρκεί, όμως, η αχαλίνωτη υιοθέτηση αυτής της τεχνολογίας ή μήπως κρύβει κινδύνους που απειλούν την ουσία της εκπαιδευτικής διαδικασίας;